از حوصله عادت چیز دیگری باقی نمانده است
تو ای والاترین احساس شیرین
توای پیغمبر این شام ننگین
منو آسوده کن از بی پناهی
کنار دردهای من تو بنشین
تو تنها آسمون این زمینی
نباید ماهو از من پس بگیری
من اینجا منتظر هر روز و هرشب
که تا تو دستهایم را بگیری
دل از دلواپسی هایم گرفته
بیا تو آخرین دلواپسی باش
بیا با آن نگاه گرم و معصوم
تو تنها تکیه گاه خستگی باش
من اینجا با کسی حرفی ندارم
همه مردم برای من غریبه ان
نمی تونم بمونم پیش اونها
که احساس منو از من میگیرین
تو باور میکنی یا نه، نگو نه
تو میفهمی منو یا نه، نگو نه
تو تنها مرهم این زخم و دردی
نگو باور نداری، نه نگو نه
تن من گیج و خسته، گنگ و تنها
توی پس کوچه های بی کسی موند
توی دست هام نه دستی از رفیقی
نه با من یاری از این بی کسی موند
بذار امشب بشینم توی چشمات
بذار گم شم توی آغوش تو من
بذار شاید که باور کردی اینجا
بدون تو نمی مونه تن من
واسه من رفتن تو یعنی حسرت
نه اینجا حرفی از رفتن نگو تو
بیا باور کن اینجا من غریبه ام
منو تنها نذار می میرم از تو
