باغ باد

باد در کوچه‌ی ما می‌گذرد 

باغ در مرثیه‌اش می‌گرید 

من چه بی‌هوده به سمتی رفتم 

شب چه بی‌رحم به من می‌خندد...

میلاد

میان این همه خدا

       این همه خدایان

درگیر مسلک خویش‌ام

چون انبوهی روسبیان

               در اتاقکی تاریک

               در انتظار خواب‌گاهی موهون

که از پشت و روی سکه‌یی

به ضرب تقدیر

به این تن

تنهاتنی را

         نصیب می‌دهد

آه الحاد فصل هذیان

تکفیر بی‌مرز وجود

عقوبتی جان‌فرسا

به سبک میلاد

بر من فرود آر

[]

من عارف‌ام و

               مسلک من راه هوس

                                  در راه به جز یار نمی‌خواهم کس

 در جاده‌ی من گَرَم که فانوسی نیست

                                               این روشنی‌ی دل

از یقین

         مارا بس

فارسی-انگلیسی

I told him
با دستهایی خسته از ترسیم
How can you just walk away from me
به من بازگرد تا احساسی تازه در من بیابی

پ ن : این نوع از نوشتن را مانند اصل نوشتنم از کسی تقلید نکرده ام. به چنین چیزی فکر میکردم تا آمد.

انتظار یعنی ایستادن

انتظار
یعنی سقوط بی تکلف گیسوان تو
در نگاهی که تنِ معصومِ خسته از انتظارت را
امتداد خواهد داد.

انتظار یعنی سقوط از بلندای ایستادن.

دریغا که حاشا کرده اید
که تصویر احساس مرا
به رنگی چو دریا کرده اید

مستثنی از این قاعده
قاعده انسانی
در گوشه جهان ایستاده ام

کلبه ای ساخته ام با دیوارهایی از نفرت و اندوه
تا پناهم دهند از این قاعده
قاعده انسانی

قاعده بودن به وقت شمارش انسانها
-و فراموشی در نهایت رویاها-
قاعده هم زیستی
قاعده معشوقی که میتوان داشت
قاعده عریانی به وقت هم آغوشی

مستثنی از این قاعده ام
چرا که معشوق من
به قدیسه ای باکره می مانست
که بودن در معابد مقدس را
به بودن در آغوش شیطانی من
ترجیح میداد.

دریغا معشوقی که نداشتم

به واژه بر میگردم
با اندوه این هزاره‌ی متروک
به میلاد یک هزاره‌ی از یاد رفته
به من
و از نو تورا خواهم نوشت

سرآغاز من واژه بود
سرآغاز تو، من !
تورا آفریدم، من
در شعری
که دوستش داشتم، من
و دوستش داشته باشد، من

اینگونه شاعرم
مگر که اندوه و افسون عشقی که از تو ساختم
از سرانگشتانم چکه نکرده باشد.

شب تو

راهی بود کاش تا به خلوت تو می رسیدم،
از همهمه های شب خود
به آرامش افسونی دستهای تو
-گاهی
گاهی کاش می رسیدم

کاش راهی بود تا به شب تو می رسیدم،
خواب چشمهایت را
در لحظه بیداری خود
-کاش
کاش گاهی می نگریستم

راهی بود کاش تا به شبِ تنِ تو می رسیدم،
هُرم دستهایت را
روی التماس بی نهایت تن من،
طعم بوسه های ناب مرا
از لبهای ملتهب تو
-کاش کاش
گاهی کاش میچشیدم

کاش راهی میشد
این شب
و
راهی میشد
یافت
برای لمس آن شب !

بادا

مبادای من تَرَک برداشته است.
بادا ...
بادا هرچه باد

در زوالِ اندیشه
آبی باش !
رنگ کم نمی آوری ...

روی ساحل

رو به دریا
رو به زوال بی انتهای این زمانه پوچ
رو به زوال بی حد و حصر موجهای دریا
ایستاده ام !

گویا که پیش از این
در گذشته ام
روی ساحل
ردی از ایستادن نبود !

پ ن : به شهادتش اولین بار روی خاک ساحل نوشتم !

راه رهایی

کسی با من نمی گوید
که باید از کدامین حربه ی مستعمل تاریخ
بساطِ کهنهِ عشقِ این تنم را
من بویرانم

کسی با من نمی گوید
که تصویر ترک آلود ذهنم را
به روی التماس هر شب و هر روز تنهایی
چگونه من بخشکانم

کسی با من نمی گوید.
کسی با من ندارد حرفی و
با من سخن از عشق انسانی نمی گوید

نمیدانم !
چرا راه رهایی را کنار این دوراهی های این معبر
چرا آسان نمی یابم؟
نمی دانم ! کسی با نمی گوید. نمی دانم !

ون گوخ گوش به دست
با گوش هایی بریده عطر تن تورا شنیده بود

من هم چون ون گوخ
چیزی جز عطر تن تورا نخواهم شنید.
گوش هایم ضمیمه نامه است
لطفا رسیدگی کنید