شما، هنوز،، چیزی،،، درباره‌ی چه‌چیزها نشنیده‌اید؟
http://chechizha.blogfa.com

نمی‌توانم زیبا نباشم!
                  (چنین گفت به من)
اما تو را چشم فرو خواهم بست
تا در بی‌بکارتی‌ی‌ زمان
                 از اعجاز حقیقت
                     تهی‌شده‌ی قالب‌ات
                                    را بر جای
                                     نبینم!
             نه! نمی‌توانم نباشم!
               من عطوفتِ بی‌انتهای یک غریزه‌ام
                                   - چه‌سانِ مادری و فرزندی
                              - و چه‌سانِ لب‌ّْبازیِ زن و مردی... -
                    من تورا در آغوش خواهم گرفت روزی
                    -(ای‌کاش گفته بودم «من»)
                 و انعکاس غریزه و احساس را
                         در نی‌نی‌ی چشم‌های تو
                                  به نظاره خواهم نشست...
              اما
                 حتا
                    در نهایت یک اعجاز
                             لاطف بی‌اندازه‌گی را
                                               بر جای
                              در حضور دیگری
                                -ای‌ کاش-
                                    نبینم!
نه نمی‌توانم!
من اگرچه بی‌رحم !
           در خیال‌ات نقش بسته‌ام
اما لب‌ریز عشق
          لب‌سوز شرم
                 و لب‌پوش درد
          جامه‌ی غریزه‌ام را
             در صندوق می‌گذارم
                        اگرچه
                         سرْ‌ریزِ غریزه‌ی زن‌بازی‌ام
             چشم‌های‌ات را ببند!
                 چشم‌های‌ام را بپوش!
      تورا توانِ دیدنِ من نیست

             دست‌های‌ات را ببخش!
                 گوش‌های‌ام را بگیر!
                      سکوت‌ام من!
    هرچه بیش‌تر فریادم کنی...

دست‌های‌ات را ببخش!
     دست‌های‌ام را بگیر
           مِهْرَم من!
                                اما تو مرا بی‌مار می‌کنی؟

               چشم‌های‌ات را ببند!
                                     این
                                     انتهای دل‌واپسی
                                       این
                                          انتهای
                                        دوست داشتن است ... !
                     چشم‌های‌ات را ببند!
                                     ببند!
                                       چشم‌های‌ات را ببند!
                                           انتهایِ عطوفتِ‌ من
                                                        دیدنی
                                                    نیست.

هرگونه کپی برداری ممنوع است!
شعر، واژه چینی و واژه آرایی نشده است!

راست کرده بود
کج‌ْگوشِ آهنینِ در را
سرباز پیر.
انگار مادربزرگ پاسِ سبز داشت،
هروقت می‌خندید.

مادر بزرگ از جایی که برمی‌گشت
چادر به دندان می‌کشید
و در پاسخ چشم‌ها می‌گفت:
"اینجا کسی کاری به کار اینجا نداره."

چشم‌ها،
شرم‌سار مکارت
نگاه می‌دزدیدند
مادربزرگ می‌خندید
و رندانه، تریاق درد را در شیاری گندمین
در بوی‌ناکی‌ی چرک آبه‌ی یائسه‌گی‌
پنهان می‌کرد

سرباز پیر
خُمارِ عشوه‌ی خَرْزَهره‌یی بزرگ
سبز می‌کرد چشم‌های‌اش را
و در پاسخ پرسش بلوغ مادربزرگ
می‌خندید

آه سرزمین‌های هم‌مرزی
آب‌های مشترک
کشتی‌رانی‌ی آزاد
منطقه‌ی آزادِ تجاری
گلوگاه مادربزرگ

 این آغازِ اشتراکِ راه بود!
سربازِ پیر، اگرچه دربان راه بود ... 

هرگونه کپی برداری ممنوع است!
شعر، واژه چینی و واژه آرایی نشده است!

نگار که از ترس بی‌کلام ماندن
دست به قلم یازیده‌ام
و از نازِ نابِ واژه‌گانِ بلوری‌یْ شه‌زاده‌ی قلعه‌های ادبی‌یات،
ریشه‌ی پوک خویش را در حریر واژه‌های تو،
این چنین دوانیده‌ام.

من انتهای اعجاز اصوات نبوده‌ام اگر،
تو مرا این‌چنین باور نمی‌کردی...

تو خود از من-شاید در خوابی- خواسته بودی:
که از خسته‌گی خاکستری‌ی‌ خویش،
با خود به خنده درآیم و در خلوت‌ خیسُ خالی‌مان،
-خاصه در خصومت بی‌سرانجام کاغذ و باد-،
از ابرهای مهر و عطوفت
قلم به کاه مماس کنم...

اگر چه می‌دانستم من،
همه از دست خنده‌ی کوچک لب‌های توست
(در حضور ممتد قافیه‌ام)،،
که از دست‌های نابالغ من،
(آن روسپیان ماتم‌زده‌ی بهاری)،،،
این‌گونه :توانِ: واژه: شکستن‌ام برآید.

من سنگِ واژه را به سینه نمی‌زنم.
من از زور بی‌خوابی‌ی عصر، از پریشانی‌ی خوابِ نیم‌شب،،
واژه در شقیقه‌ی چله‌ی کمان‌ام نهاد‌ه‌ام،
تا قیلوله‌ی کوتاه‌تان را
در شیار نسیم پنجره‌های فاصله،
با ریگِ کوچک اندیشه‌ام، بارور کنم.
آری من در پاپوش خویش، همیشه ریگی به یاری همراه داشته‌ام.

مرا ندانستند، آن‌گونه که تو نیز مرا نمی‌خوانی...
که اگر خوانده بودی‌ام از پیش،
هرگز در پاییزِ هوس‌آلوده‌ی گرم‌تنِ بهاری‌ام،
قلم به فهم تو از احساس خود رنجه نمی‌کردم.

قسمت این بود شاید...
تو همیشه در خواب،‌ خوش؛
در روز خنده به لب؛
و در شب - مومنانه-
با هرکه هست، باهرکه نیست،،
آغوش به بستر خود لحیم ‌کنی...
و خوابِ دلواپسی نبینی!
و هر وقت که از هجومِ خاطرات و خطرها
از هجوم خیالات و اوهام دلْ‌رنجه شدی،
تنها کتابی بدست ‌گیری
-از آن دست که من و آنان، تنهای‌مان امکانِ سرودن بود-
و می‌خوانی که چه‌گونه من‌ِ دیگرم در شمایل انسانی دیگر،
بی‌خوابی‌ی خویش را با خطوطِ سربی‌ی سرد،
در دستان کوچک تو هجّی کرده‌ایم.

به یاد بیاورمان در خلوت خویش
و دستان کودکی‌مان را با هجوم بی‌هوای خویش
در بادبان باروری درگذران! 

پیر ما گفت: 

ابریق می مرا شکستی ربی 

بر من ره خرمی ببستی ربی 

من می خورم و تو می‌کنی بد مستی 

خاکم به دهان! مگر تو مستی ربی؟

باد در کوچه‌ی ما می‌گذرد 

باغ در مرثیه‌اش می‌گرید 

من چه بی‌هوده به سمتی رفتم 

شب چه بی‌رحم به من می‌خندد...

میان این همه خدا

       این همه خدایان

درگیر مسلک خویش‌ام

چون انبوهی روسبیان

               در اتاقکی تاریک

               در انتظار خواب‌گاهی موهون

که از پشت و روی سکه‌یی

به ضرب تقدیر

به این تن

تنهاتنی را

         نصیب می‌دهد

آه الحاد فصل هذیان

تکفیر بی‌مرز وجود

عقوبتی جان‌فرسا

به سبک میلاد

بر من فرود آر

[]

من عارف‌ام و

               مسلک من راه هوس

                                  در راه به جز یار نمی‌خواهم کس

 در جاده‌ی من گَرَم که فانوسی نیست

                                               این روشنی‌ی دل

از یقین

         مارا بس

هی! این من‌ام مرد! 

مرد از تجدد برگشته 

به لحظه‌های عاشقی و خسته‌گی 

و بی‌خیالی و فراموشی 

از آن‌جا 

به این‌جا 

شاید 

         ...

با ۳-۴ سال سابقه نوشتن در این وبلاگ، به هیچ وجه دیگر حاضر به ادامه نوشتن در اینجا که زیر سایه مسئولین بلاگ اسکای برپاست نیستم. به لیکنا دات بلاگ‌اسپات دات کام کوچ میکنم.

پ ن : وبلاگ انفرادی که در آن به درج داستان‌های کوتاه می پرداختم به دلایل واهی مسئولین بلاگ اسکای مسدود شد !!!

پرالتماسم و تو
ضربه های بی ترحم
از تو روم ترک نشسته
توی آینه ها شدم گم

کی تو عاشقانه میشی؟
خیس گریه، بی قرارم
پای تو با همه زجرم
تا همیشه موندگارم
(بابک روزبه)

I told him
با دستهایی خسته از ترسیم
How can you just walk away from me
به من بازگرد تا احساسی تازه در من بیابی

پ ن : این نوع از نوشتن را مانند اصل نوشتنم از کسی تقلید نکرده ام. به چنین چیزی فکر میکردم تا آمد.

انتظار
یعنی سقوط بی تکلف گیسوان تو
در نگاهی که تنِ معصومِ خسته از انتظارت را
امتداد خواهد داد.

انتظار یعنی سقوط از بلندای ایستادن.